De High Seas Treaty is een van de belangrijkste internationale oceaanakkoorden van de afgelopen jaren. Het verdrag werd in 2023 aangenomen door de VN na lang onderhandelen. Het doel is om internationale wateren — gebieden buiten landsgrenzen — beter te beschermen.

De “volle zee” beslaat ongeveer twee derde van alle oceanen op aarde, maar slechte een heel klein deel daarvan is officieel beschermd. Het verdrag maakt het mogelijk om beschermde zeegebieden aan te wijzen en strengere regels in te voeren voor activiteiten op open zee. 

Belangrijkste ontwikkelingen

In 2025 kwam het verdrag in een stroomversnelling terecht. Tijdens de VN Oceaanconferentie in Nice ratificeerden meerdere landen het akkoord, waaronder verschillende EU-landen. Daardoor groeide de internationale steun. 

In september 2025 werd een belangrijke mijlpaal bereikt: meer dan 60 landen hadden het verdrag officieel geratificeerd. Daarmee werd de drempel gehaald die nodig was om het akkoord in werking te laten treden. 

Sinds januari 2026 is het High Seas Treaty officieel internationaal recht. Landen die het verdrag hebben goedgekeurd zijn nu verplicht rekening te houden met regels voor natuurbehoud op volle zee. 

Waarom dit belangrijk is

Wetenschappers en milieuorganisaties noemen het verdrag historisch omdat het voor het eerst een wereldwijd juridisch kader biedt voor bescherming van de open oceaan. Het akkoord kan helpen bij:

• het beschermen van bedreigde diersoorten,
• het verminderen van schade door menselijke activiteiten,
• en het behalen van het internationale doel om 30% van de oceanen te beschermen tegen 2030. 

Toch zijn er ook uitdagingen. Veel grote landen hebben het verdrag nog niet geratificeerd, en handhaving en financiering worden cruciaal voor het succes van het akkoord.